Baer is thuis altijd de rust zelve, maar zodra hij naar pension moest draaide zijn gedrag 180 graden. Dominant, klieren, blaffen, blaffen en nog eens blaffen. Zo erg, dat iedereen er gek van werd. Normaal functioneren in de roedel was er niet meer bij. Ik heb Baer laten castreren, in de hoop dat zijn dominante gedrag zou veranderen, maar het blaffen en klieren blijft een ander probleem. Via via bij Sander terecht gekomen. Sander constateerde dat Baer een oude blessure aan de schouder had, wat ouderdomsklachten aan de heupen (hij wordt 11) maar vooral veel onrust in zijn lijf had. Baer is door Sander behandeld, vlak voor hij weer naar pension moest. Spannend dus. Twee en een halve week geleden ging Baer naar pension, afgelopen vrijdag heb ik hem weer opgehaald. De pensioneigenaren konden niets anders zeggen dan dat Baer zeer positief in zijn gedrag veranderd was. Het dominante was weg, dat wijt ik grotendeels aan de castratie, maar zijn irritante geblaf en geklier was ook weg. Hij kon zelfs weer normaal functioneren in de roedel. Kortom, ik ben dolblij dat het sociale in mijn hond weer helemaal is teruggekeerd.